هدف این مقاله تشریح پیاده سازی دو قسمت اول از سه قسمت عمده زیر ( 1) منطق فازی، ( 2) استدلال جبری ومنطقی یکپارچه و ( 3) یاد گیری اتوماتیک عبارات فضائی است.پس از بحث و بررسی در خصوص لزوم استفاده از عبارات فازی در هندسه فضائی به چگونگی ادغام مختصات کمی و کیفی مرتبط با اشکال هندسی در موتور سیستم ارزیابی عبارات فضائی و اثبات قضایا، بنام Geomkr می پردازیم. استدلال یک پارچه بمعنی ادغام استدلال منطقی و جبری برای رضایتمندی عبارات توصیف صحنه یا قضایای هندسی است. بعد از توصیف نحوه ارزیابی عبارت فضایی به معرفی الگوریتم پیاده سازی می پردازیم. در خاتمه پس از نتیجه گیری به طرح مسایل جدید اشاره می کنیم. الگوریتم استدلال این سیستم نه تنها از سیستم یک پارچه روش جبری و روش منطقی مرتبه اول استفاده می کند بلکه با معرفیگزاره های فضایی فازی و نحوه ادغام آنها و همچنین گزاره های کلاسیک در این سیستم از توان بالایی نسبت به سیستم های کلاسیک برخوردار است.

اجماع مسلمانان بر این است که قرآن، کلام خدا و مشتمل بر 114 سوره می باشد که هر یک، متشکل از آیات، کلمات و حروف هستند. با نهضت ترجمه در جهان اسلام و سرایت اندیشه های کلامی از فرهنگ های مختلف به حوزه اندیشه اسلامی، این تفکر پدید آمد که حقیقت قرآن، چیزی غیر از این حروف و کلمات است و آنچه قرائت می شود، عبارت و حکایت آن حقیقت است. این نظریه برای حل مشکل ارتباط حادث و قدیم مطرح شد و برای نخستین بار، ابن کلاب آن را مطرح کرد که با تلاش اشعری تکامل یافت. برخی از معاصران نیز این نظریه را نه برای حل مشکل پیشگفته که بر اساس تشکیک در برخی از معارف قرآن مطرح کرده اند که به تعبیر آنان، مبتنی بر فرهنگ زمانه و دانش اندک پیامبر (ص) بوده است. در این مقاله ضمن بررسی سیر تحول این نظریه، دلایل آن نیز نقد و بررسی شده است.

از جمله تعابیری که مفسران در تفسیر آن اختلاف نظر دارند عبارت «أخت هارون» در آیۀ 28سورۀ مریم است. برخی از خاورشناسان نیز به تعیین معنای این عبارت پرداخته اند. مسئلۀ دیگری که مفسران در آن اتفاق نظر ندارند مراد از هارون در این آیه است که به شخصیت های مختلفی تفسیر شده است؛ از جمله برادر حضرت موسی(ع، ) برادر تنی حضرت مریم (س)، شخصی پرهیزکار به نام هارون و شخصی فاسق که در زمان حضرت مریم(س) می زیسته است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی-انتقادی به مطالعه آراء مفسران پرداخته و با بررسی مسائل مذکور، تفسیری متفاوت و هماهنگ با سیاق از آیۀ مورد بحث ارائه نموده است. نتیجه اینکه در این مطالعه، همسو با تفاسیر مختلف شیعه و سنی، معنای "شبیه" و "نظیر" برای واژۀ «أخت» برگزیده شد که در قالب کلام کنایی توسط بنی اسرائیل برای سرزنش حضرت مریم(س) به کار رفته است. به نظر می رسد عواملی همچون دوری از فضای نزول آیات و عدم توجه به معانی مختلف واژۀ أخت در ادبیات عرب و هم چنین عدم توجه به روایت منقول از پیامبر(ص) در فهم ناصواب از این تعبیر تأثیرگذار بوده است.

نگرش نیچه به مسئله انسان و حقیقت او، بر اساس اندیشه ها ی مادی گرایانه و تمایل به اصالت تجربه است که پیامدهای ویژه ای به همراه دارد. پژوهش حاضر با روش توصیفی و تحلیلی به منظور بررسی مختصات انسان شناختی از دیدگاه نیچه و ارزیابی پیامدهای آن در پرتو آرای علامه طباطبایی شکل گرفته است. بر اساس یافته‎های پژوهش، نیچه با نفی عقل گرایی و بی اعتبار نمودن ارزش ها ی اخلاقی و دینی مورد پذیرش زمان خویش، انسان را تا پرتگاه نیست گرایی می کشاند. لکن برای نجات وی از این وهله بحرانی، انسان را به باور توانمندی و اصالت قدرت خویش دعوت می نماید که ظهور تمام عیار آن در ابر انسان نمود یافته است. این در حالی است که علامه طباطبایی چنین تقلیل گرایی از شخصیت انسان و ترجیح  تن بر روان را برنمی تابد. زیرا نفی عقل گرایی و ستیز با ابعاد الهی متافیزیک نتیجه ای جز بی اعتبارشدن اوزان اندیشه ورزی و خردگرایی ندارد. وی همچنین منشأ اصلی پوچ انگاری در زندگی انسان را، حذف خدا و انگاره ها ی معنوی و ارزشی می داند و قرب الهی را به عنوان غایت اصلی زندگی مطرح می کند. غایتی که در سایه آن زندگی فردی و جمعی انسان بر اساس هدفمندی، معناداری و عدالت شکل می گیرد.

بر اساس تفسیر مشهور، ارسطو در فصل چهارم «درباره عبارت»، گزاره را بر اساس صدق و کذب تعریف می کند. با این حال وی در پایان فصل پنجم، «بیان» دیگری را از گزاره «ساده» مطرح می کند. در این مقاله با توجه به فصل های چهارم و پنجم استدلال می شود که آن بیان دیگر، درواقع تعریف گزاره به صورت مطلق بر اساس تعلق گرفتن و تعلق نگرفتن، به عنوان مولفه هایی در حوزه واقعیت، است. برای این منظور ابتدا تفسیر برخی از مفسران از بخش پایانی فصل چهارم و فصل پنجم تقریر می شود. سپس نادرستی تعریف گزاره بر اساس صدق و کذب و ناسازگاری های این تفسیر با متن ارسطو مورد بررسی قرار می گیرد. آن گاه تفسیر پیش نهادی از متن ارسطو تقریر می شود و پس از اشاره به نحوه متفاوت تعریف مفاهیم تقسیم کننده نشان گرها، تعریف پیش نهادی از گزاره شرح داده می شود و به شباهت های این تفسیر با تفسیر فرفریوس اشاره می شود.

عارف برای تبیین مبانی عرفان، تعلیم به مخاطبان و بیان احوال و مواجید خود، زبان خاصی به کار می گیرد که اصطلاحا زبان عرفانی خوانده می شود.شناخت مفاهیم عرفانی و مسائل مربوط به آن مستلزم شناخت ابعاد مختلف زبان عرفانی است. یکی از موضوعات تحقیق و بررسی زبان عرفان، طبقه بندی آن است. با توجه به اقوال عرفانی، می توان زوایای مختلفی از زبان را تبیین کرد، ازاین رو بهتر است این طبقه بندی مبتنی بر متون عرفانی باشد. تقسیم زبان عرفانی به «عبارت» و «اشارت» یکی از مهم ترین تقسیم هایی است که عارفان در آثار خود آورده اند. متون عرفانی به طور پراکنده دربردارنده خصوصیات اشارت و عبارت است، ولی این دو شاخه به طور منسجم تعریف نشده اند. برای سنجش صحت تقسیم بندی مذکور تبیین ویژگی های زبان عرفانی و تعریف اقسام آن ضروری است. در این پژوهش برای تعریف زبان اشارت و عبارت، اقوال عرفا بررسی می شود و خصوصیات این دو شاخه از زبان عرفانی تبیین می گردد.

عبارت «تصریف الرّیاح» دو بار در قرآن کریم به کار رفته و از جمله ی «آیات» برشمرده شده است. مفسّران پیرامون معنای آن اقوال مختلفی را ذکر کرده اند که می توان آن ها را در سه دسته ی کلّی بادهای چهارگانه، اثرات باد در طبیعت و جریان گردشی بادها تقسیم بندی کرد. به نظر می رسد نمی توان«تصریف الرّیاح» را تنها مربوط به یکی از این دسته ها دانست و باید معنای وسیع تری برای آن در نظر گرفت. با توجّه به معنای لغوی و اصطلاحی«تصریف»، «ریاح» و «آیه»، دانسته می شود که منظور از «تصریف الرّیاح»، می تواند انواع تغییراتی باشد که بادها در ایجاد آن ها نقش داشته یا خود متحمّل می شوند. هم چنین وجه این که «تصریف الرّیاح» از جمله ی آیات برشمرده شده آن بوده که هر یک از این تغییرات دلالت و اشاره ای بر یکی از صفات الهی دارند.

با پیدایش پدیده جعل حدیث و راهیابی احادیث ساختگی به منابع حدیثی، تمییز روایات اصیل از غیراصیل، یکی از دغدغه های مهم حدیث پژوهان شد. برای دستیابی به این مهم، یکی از راه ها بررسی اسانید حدیث و به تبع آن، تلاش برای شناخت اوصاف تک تک راویان (نقد سند) است. در ادوار نزدیک به عصر صدور حدیث که به عصر زندگی رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نزدیک بود، این کار آسان تر می نمود، زیرا شناخت راویان، بی واسطه یا با وسایطی اندک حاصل می شد.از سده های سوم و چهارم به این سو، حدیث پژوهان و راوی شناسان کتاب هایی سامان دادند و راویان و اوصاف آنان را در آن کتاب ها ثبت و ضبط کردند تا پژوهندگان بتوانند با رجوع به آن منابع، به مقصود دست یابند. آنان در مقام معرفی راویان، گاه الفاظی را به کار گرفته اند که گاهی، مدلول آن به روشنی معلوم نیست؛ به طوری که شناخت مدلول این الفاظ، امروزه به یکی از دل مشغولی های محققان عرصه حدیث و فقه تبدیل شده است. یکی از این الفاظ، عبارت «سلیم الجنبه» است که رجال شناسان امامی در توصیف برخی از راویان به کار برده اند.نگارندگان در این پژوهش، پس از گزارش و نقد آرای حدیث پژوهان درباره معنا و مدلول این عبارت، با تکیه بر آگاهی های لغت شناختی و روابط همنشینی این عبارت با الفاظ و عبارات دیگر و نیز با در نظر گرفتن عبارات و الفاظ مشابه در ادبیات رجال شناسان امامی و اهل سنت، به بازکاوی معنای آن پرداخته و نشان داده اند که مراد از این عبارت، سلامت شخصیت راوی است.

در طول سالیانی که نگارنده آثار سعدی را علاقه مندانه تدریس می کرد، می کوشید تمامی متن را خوب بفهمد، تا بتواند خوب به شاگردانش منتقل کند. در همین راستا، برای تدریس گلستان به شرحهای دکتر خزائلی، دکتر خطیب رهبر و دکتر یوسفی مراجعه می کرد، و ضمن استفاد ه فراوان از آنها گاهی به جمله ها و ابیاتی می رسید، که شرح آنها را ناقص یا نارسا و گاه نادرست می دید و می کوشید تا مفاهیمی مناسب برای آنها بیابد. این مقاله حاصل آن دقتها و در شرح چند واژه، جمله یا بیت از آن کتاب است؛ مواردی چون کاربرد فکیف، کم از آنکه، بطرح دادن، و جمله هایی مانند ملک موروثم را خاص کردند و ... امیدوارم برای سعدی پژوهان سودمند باشد.